... 

دشت می بلعید کم کم پیکر خورشید را

  بر فراز نیزه می دیدم سر خورشید را

  آسمان کو تا بشوید با گلاب اشکها

  گیسوان خفته در خاکستر خورشید را

  بوریایی نیست در این دشت تا پنهان کند

  پیکر از بوریا عریانتر خورشید را

  چشمهای خفته در خون شفق را وا کنید

  تا ببیند کهکشان پرپر خورشید را

  نیمی از خورشید در سیلاب خون افتاده بود

  کاروان می برد نیم دیگر خورشید را

 آه! این گلها چه غمگین و پریشان می روند

بر فراز نیزه می بینم سر خورشید را 

سعید بیابانکی